danny14 geplaatst op February 12, 2010 10:48
Het behoort echter in het geheel niet tot de familie van grassen. Sereh lijkt er alleen maar op. Het groeit als een dichte en vrij hoge pol meestal op erven en in de desa’s.
Sereh is een inheemse plant die in Indonesië nog altijd erg veel in het wild voorkomt en de door de bevolking vaak wordt uitgegraven om op eigen erf te herplanten. De witte tot lichtgroene serehstengels (ze mogen ook sprieten worden genoemd) hebben een lengte van een eet- of satehstokje en geven een citroen- of limoenachtige en geur af. Deze serehstengel worden toegevoegd aan soepen, vis- en vleesgerechten en aan marinades om de smaak te verfrissen en te verrijken. Meestal worden de smalle lichtgroene blaadjes (het uiteinden van de stengels) een beetje gekneusd, zodat de sappen en geuren vrij komen, en dan aan het desbetreffende gerecht toegevoegd om vervolgens vlak voor het opdienen weer te worden verwijderd.
Om de sereh gemakkelijk uit de wajan of pan te kunnen halen worden de lange stengels samen in een knoop gelegd. Het zachte groene binnenblad van de sereh kan worden fijngesneden en gesnipperd aan een gerecht worden toegevoegd en zonder problemen worden meegegeten. Voor marinades wordt in de regel aangeraden sereh samen met andere kruiden fijn te wrijven en verpulverd aan de massa toe te voegen. De citroen- of limoensmaak van de sereh is in heel veel marinades dan ook heelduidelijk terug te vinden. Sereh wordt ook in gedroogde vorm als poeder aangeboden. Wanneer in gerechten of marinades poeder in plaats van verse sereh wordt gebruikt beïnvloedt dat op een negatieve manier de smaak. Verse sereh is kruidiger en frisser.
Bij het drogen en malen van sereh gaat het overgrote deel van het typische aroma van dit kruid verloren. Is verse sereh niet verkrijgbaar, dan verdient sereh uit de diepvries de voorkeur. Sereh kan zonder aanzienlijk veel smaakverlies goed ingevroren worden bewaard.